ilk.
Yatağında yatıyordu. Gözlerini sımsıkı kapamış, vücudundaki her hücreyi ele geçirmiş olan paranoya hissini içinden atmaya çalışıyordu. Gece yarısı gelip geçeli çok olmuştu, ve nereden geldiğine tam emin olamadığı o düzenli, ara vermeksizin gecenin sessizliğinde kulağa bir deprem gibi gelen o ses hala uyumasına engel oluyordu. Evin içinden mi geliyordu yoksa? Evde biri mi vardı? Evde bir şey mi vardı?
Korku bedenini öyle sarmıştı ki, başını yastığından kaldırıp odasına bakmaya bile cesaret edemiyordu. Derin ve adeta nefes alıp veren bir canlıyı andıran o ritmik ses şakaklarını deliyordu. Vücudu sesin soğuk, cansız düzenine ayak uydururcasına kontrolsüzce titrerken bir şeyi fark etti; ses sanki milimetrik adımlarla ona yaklaşıyor gibiydi.
Bütün ev mi titriyordu yoksa? Veya panik atak mı geçiriyor, başı mı dönüyordu? Yoksa başka bir şey miydi? Karanlık ve sapkın bir varlık odasının en karanlık köşesinde gözlerini ensesine dikmiş, heyecanlı nefes alış verişlerle harekete geçmeye mi hazırlanıyordu?
Gözlerini sıkmaktan göz kapakları ağrımaya başlamıştı artık. Saatlermiş gibi hissettiği birkaç saniye sonra gözlerini birazcık, ufacık aralama cesaretini toplayabildi. Sesin ritmiyle ahenk içinde yanıp sönen ışıkları görünce derin bir nefes aldı.
Sessize alıp yatağının yanındaki masasına koyduğu telefonundan geliyordu.
Gülümseyerek, hatta kendi aptallığına neredeyse sesli bir şekilde gülerek ısrarla çalan, tahta yüzeyin üstündeyken gök gürültüsünden farksız ses çıkaran telefonunu elin alıp kısık gözlerle ekrana baktı.
“Gelen arama: Aslı.”
Gecenin bu saatinde, onu bu kadar korkutarak uyandırılmasına yol açacak ne olmuş olabilir diye merak ederek yeşil tuşa bastı.
“Efendim?”
Sessizlik.
Hiçbir ses yoktu. Uykusunda yanlışlıkla aradı diye düşünerek tam kapatmak için telefonu kulağından uzaklaştırırken nefesi duydu. Kaba, düzensiz, hırıltılı…
“Alo?”
Cevap yok. Telefonu kapatıp başını yastığına geri koydu. Uyuması gerekiyordu, ama yine de ya arkadaşının başına bir şey geldiyse diye -ne olur ne olmaz- aramaya karar verdi. Rehberden Aslı’nın numarasını bulup yeşil tuşa bastı ve telefonu kulağına götürdü.
Telefonun karşı tarafta çaldığını belirten uzun sinyal sesleriyle doldu kulakları, ama telefonu açan olmadı. Arkadaşının uyuduğuna, uykusunda yanlışlıkla onu aramış olduğuna karar verip telefonu kulağından uzaklaştırdı. Parmağını kırmızı tuşa götürünce, birden fark etti.
Elinde hala Aslı’yı arayan telefonunu tutarken korkudan kaskatı kesilmesine sebep olan şeyi fark etti.
Ses tekrar başlamıştı, ama bu sefer mutfaktan geliyordu.
O an, balkonun kapısını açık unuttuğunu hatırladı.
Ses bu sefer çok daha hızlı yaklaşıyordu.
