Background

Ben ıssız bir sahilde yalnız bir kumdan kaleyim. Yaratıcımın beni yaparkenki hevesinden eser kalmamış, hatırlanmıyor duvarlarım. Hatırlanmayayım, ne önemi var? Hatırlansam da, unutulsam da, buradayım.


19 yıl süren mutlu evliliklerinin ardından babamı zamansızca kaybettiğinde, annemin bir daha toparlanamayacağından korkuyordum. Bazı günler olurdu, odasından çıkmaz, yemek dahi yemezdi. Mutluluğu için endişelenmeyi bırakıp akıl sağlığı için, son olarak da hayatı için endişelenmeye başlamıştık kardeşimle. Durumu gittikçe kötüleşiyor, tabağında bıraktığı yemek artıkları gittikçe fazlalaşıyordu; sigarasının filtresinin hep daha fazlasını içiyordu, o küçük tütün çubuklarından dumandan çok daha fazlasını çekmek istiyordu sanki.

Vaktinden sadece beş dakika alacağım. Veya ne kadar sürede okursan bunu, o kadar işte. Hiç zamanının kontrolünün dışında akıp gittiğini, sana hiçbir söz hakkı verilmeden, hiçbir soru sorulmadan günlerini, aylarını aslında hiç de istemediğin bir şekilde yaşamak zorunda bırakılarak ellerinden zorla alındığını hissettiğin oldu mu? Eğer olmadıysa mutlusundur, mutluysan da iyisindir, sorun yoktur.




Yatağında yatıyordu. Gözlerini sımsıkı kapamış, vücudundaki her hücreyi ele geçirmiş olan paranoya hissini içinden atmaya çalışıyordu. Gece yarısı gelip geçeli çok olmuştu, ve nereden geldiğine tam emin olamadığı o düzenli, ara vermeksizin gecenin sessizliğinde kulağa bir deprem gibi gelen o ses hala uyumasına engel oluyordu. Evin içinden mi geliyordu yoksa? Evde biri mi vardı? Evde bir şey mi vardı?