alakasız.

Kapı çaldı. Çıplak ayaklarıyla soğuk fayanslara basa basa gidip açtı kapıyı, misafirinin içeriye girmesini beklemeden, onu buyur etmeden odasına geri döndü, sigarasından bir nefes aldı. Bir kadeh şarap doldurdu, kendininkini de tazeledi.
Evi sıcacıktı, sıcağı seviyordu. Buna rağmen misafirinin montunu çıkarmamış olduğunu gördü:
“-Kalmayacak mısın?” diye sordu.
“-Hayır, nasıl olduğuna bakmaya gelmiştim sadece.”
Nasıl olduğunun bakmakla anlaşılamayacağını, hissettiklerinin ya kendinin kelime dağarcığında olmadığını veyahut da o his için bir kelimenin var olmadığını, hiç tahsis edilmemiş olduğunu anlatmak içinden gelmedi.
“-Dağınıklığımı mazur gör.” diyebildi sadece.
Misafiri şaşırmıştı;
“-Odan gayet toplu?” diye sordu.
“-Odadan bahsetmiyorum.” cevabını aldı.
Uzun bir süre sessizlik hükmetti odaya; adam kadının sorularından, kadın adamın cevaplarından korkuyordu. Kadın en sonunda tekrar cesaret bulup sordu:
“-Hala fazla uyuyor musun?”
“-Gereğinden çok hem de.”
“-Dışarı çıkmayı, işine devam etmeyi, ne bileyim, en azından evinden dışarı adımını atmayı denesen ne olur sanki? Nesi çekici uykunun bu kadar?” diye biraz da sitem ederek sordu misafiri.
Adam kadehindekini bitirdi, sigarasının mavi dumanını üfledi ve tekrar şişeye uzanırken cevap verdi:
“-Uyanabiliyor olmam.”