gece okunmak üzere.

Periferik görme alanı diye bir terim vardır. Ne olduğunu şöyle anlatayım; hani bir yere odaklanmış olursun ve bir an sanki odaklandığın alanın dışı, görüş alanının tam sınırı olur ya, o kısım senin periferik görme alanındır. Bu bilgiyi aklında tut.
Geceleri artık saat ilerlediğinde sokağından geçen arabaların, komşularının, evcil hayvanının sesleri artık kaybolduğunda etrafına daha az baktığını fark ettin mi? Hele ki odanın ışığı kapalı ve tek ışık kaynağın şu an baktığın ekransa, gözünü nedense odanın en uzak, en karanlık noktalarını görmemek için ekrana istemsiz olarak adeta kilitlediğinin farkında mıydın?
Hani periferik görme alanında, yani neredeyse göremeyeceğin bir noktada, bir şey hareket etmiş gibi olur bazen. Yabancı olmadığın bir his bu, öyle değil mi? Gecenin karanlığında ara sokaklarda yürürken sanki arkandan sana doğru yaklaşan biri varmış hissini tetikleyen şeyden bahsediyorum. Görmekten ziyade sezmişsin sanki. Adımların hızlanır, apartmanların giriş kapılarındaki yansımalara göz ucuyla bakarsın, arkandan yaklaşan birileri var mı diye. Ve ikinci bir çift ayak sesi duyar gibi olursun…
Evinde güvende otururken bunları yaşamazsın tabi. O halde neden şu anda gözlerini ekrandan ayırmamak için bu kadar çaba sarf ediyorsun? Odanın sana en uzak köşesine bakmamaya çalışıyorsun. Her ne kadar orada beklemediğin hiçbir şeyin olmadığını bilmene rağmen neden orada bir şeyler hareket ediyormuş gibi geliyor sana? Sırtını çevirip başka bir yöne bakıyorsun. İşte böyle anlarda periferik görüşün devreye giriyor. Artık orada oturup seni izleyen bir şey görür gibi olmuyorsun. Orada oturup seni izleyen bir şeyin varlığını hissediyorsun.
Gölgelerden hep korkarız. Ve gölgelerin yanıltıcı olabileceği, gördüğünü sandığın şeyin aslında bambaşka bir şey olabileceği söyleniyor bize her zaman. Gerçekten de öyle, gerçekten de gölgeler çok yanıltıcıdır. Odanda bir şeyin gölgesi olduğunu düşündüğün bir karartı görüyorsun sanki. Odanın tam senin arkandaki köşesinde -kafanı çevirdiğinde gözünün ucuyla gördüğün bir yerde- veya yatağında yatarken gözüne takılan, perdenle pencerenin arasındaki bölgede bir siyahlık var. Ekranının beyaz ışığına sığınıyorsun. Sırtını dönüyorsun. Kendi kendine hatırlatıyorsun: “Gölgeler yanıltıcıdır.”
Artık daha fazla dayanamayacağın noktaya gelene kadar tuvalet, su ihtiyacını erteliyorsun ancak bir noktadan sonra bu senin kontrolüne sahip olduğun bir seçenek olmaktan çıkıyor. Ekranından gözlerini birkaç saniye ayırıp kapıya doğru baktığında bir siyahlık görüyorsun, hiçbir şeyin gölgesine benzemeyen bir siyahlık. Bilmek istemiyorsun. Gözlerini başka bir noktaya odaklayarak ışığı açıyorsun alelacele. Orada hiçbir şey olmadığını biliyorsun, evet. O halde neden koşar adımlarla yürüyorsun?
Geceleri bazen hararetli, susamış bir şekilde uyandığında gözlerini hiçbir şeye odaklamamaya çalışarak ışık düğmesine koşuşunun sebebini açıklayabilir misin?
Saat artık iyice geç olduğunda, sokağından tek tük geçen arabaların farları odanı aydınlatıp duvarlardaki gölgeler dans etmeye başladığında periferik görüş alanında sadece bir tane karartının hareketsiz kaldığını görür gibi oluyorsun. Sanki gölge değilmiş de…
Yorganını iyice sarıyorsun vücuduna. “Gölgeler yanıltıcıdır” diyorsun. Telefonunu şarja takmak için istemsizce yatağından kalkıyorsun. Göz ucuyla daha önce gördüğün o hareketsiz gölgeyi arıyorsun, ama bu sefer orada hiçbir şey yoktur. Muazzam bir arkanı dönme korkusu kaskatı kılar vücudunu. Oradaki neyin gölgesiydi? Şimdi nereye gitti?
Bir araba daha geçer sokağından, odanın içi aydınlanır bir anlığına. Gözlerinin kamaşmasıyla sayısız gölgeler oluşur etrafında, oysa aklında sadece tek bir şey vardır.
Farların odayı aydınlattığı o birkaç saniyede odanın köşesinde gördüğün şey neydi?
Neyin gölgesiydi?
Daha doğrusu, gördüğün şey bir gölge miydi?
Yatağına yatıyorsun, gözlerini sıkıca kapatıyorsun. Kendi kendine “Gölgeler yanıltıcıdır” diyorsun. Gördüğün şey, gördüğünü sandığın şey olmayabiliyor bazen diye kendini avutmaya çalışsan da, nedense bu düşünce seni daha da korkutuyor.
Yorganına sarılıyorsun. Bu gecelik iyisin.
Dipnot:
Bu hikayem Organik İnsan’da yayınlanmıştır, linki de şöyledir efenim: http://www.organikinsan.com/andrey.html
Sitenin geri kalanını, ve projenin kendisini de takip etmenizi tavsiye ederim haddim olmayarak. Yardımcı olan, emek veren, ilgilenenlere teşekkür ederim.