Background

karanlık.

Karanlık. O kadar ki, gözleri açık mı, kapalı mı bilemiyordu bile. Hatta kısa bir süre öncesine kadar gözlerinin varlığından bihaberdi.
Ayakta mıydı, oturuyor muydu? Sanki yerçekimi diye bir kavram hiç yokmuş, hiç olmamış gibiydi, vücudunun hangi pozisyonda olduğunu dahi kestiremiyordu. Ne zaman başladığını bilmediği derin bir uykudan uyanmıştı adeta.
Ağız diye bir organı olduğunu fark ettiği anda, yeni keşfetmiş olduğu organından beynine ilk defa tatmış olduğu bir tadın sinyalleri gönderildi ışık hızıyla. Demirimsi bir tattı, tamamen yeni ama bir o kadar da tanıdık geliyordu ona, ismini bilmiyordu.
Dünyası, hızla giderken aniden fren yapan bir araba gibi sarsıldı birden. Teninin varlığını keşfeder keşfetmez yumuşak bir yüzeye sürtündüğünü hissetti. Ve o an sıkışık, havasız, ıslak ve duvarları yumuşak bir maddeyle kaplı, dar bir odaya hapsedilmiş olduğunu fark etti. Nerede olduğuna dair en ufak bir fikri yoktu ama bunun hiçbir önemi de yoktu. Tek bildiği, onun için önemli olan yegâne şey, oradan çıkmak istediğiydi.
Ellerinin varlığını keşfettiği an duvarları yoklamaya başladı. Kollarını hissetmeye başladığında ise onu hapseden kaygan, yumuşak ve esnek duvarların uzanabildiği her noktasında bir çıkış yolu aradı, ama nafile. Vücudunun varlığını hatırladığında ise onu göremediği bir duvara bağlayan, bedenini saran o kocaman bağı hissetti. Rahatça hareket etmesini engelleyen, kaçmasını imkansız kılan uzun bir kol gibiydi. Çıkabilmesinin tek yolu onu oraya hapsedenin -artık her neyse veya herkimse- kendi rızasıyla onu serbest bırakmasıydı.
Bacaklarının varlığını hatırladığı an bir tekme savurdu o nemli duvarlara. Kulaklarını hissetmeye başladığı an duyabildiğini fark etti. Gülüşmeler duydu, mutlu seslerle konuşuyordu göremediği insanlar. Duyduğu heyecanlı konuşmalar onu bu garip odada tutsak eden kişilerden başkaları olamazdı. Her ne kadar konuştukları dili bilmese de, ona ne yapacaklarını, nasıl işkenceler yaparak öldüreceklerini tartıştıklarından emindi. Çaresizlik içinde bir tekme daha savurdu çevresini saran duvarlara, gülüşmeleri tekrar duydu. Bu sefer daha da coşkuluydu duvarların sesleri.
Deprem.
Küçücük hücresinde oradan oraya savruluyordu. Duvarlardan korku dolu sesler geliyordu. Daha önce hiç sarsılmadığı kadar sarsılıyor olmasına rağmen sanki uzaydaymış gibi yavaşça hareket ediyordu odanın içinde, duvarlara çarpıyordu ama acımıyordu hiçbir yeri. Uyuşturulmuş gibiydi adeta, korkuyordu. Göğsüne bir balyozla vuruluyormuş gibi canını yakan acıyı hissettiğinde kalbinin varlığını keşfetti.
Duvarlar depremin etkisiyle -en azından o öyle düşünüyordu- üstüne doğru kapanmaya başladı. Tutsak olarak bulunduğu bu oda çöküyordu, acilen bir çıkış bulmalıydı. Duvarlardan acı sesleri geliyordu, çığlıklar, bağrışmalar… Bilinmeyen bir güç onu bir yere çekiyordu, sanki oda onun artık orada olmasını istemiyor, bir bifteği hazmeder gibi sisteminden çıkarmaya çalışıyordu.
Ve kör oldu.
En azından, o an öyleymiş gibi geldi. Aslında olan ise, gözlerinin muazzam güce sahip bir ışığı görüyor olduklarıydı. O kadar kuvvetliydi ki, henüz gözlerini açmamıştı bile, yine de incecik göz kapaklarını delip geçiyordu ışık.
Burnunun, ciğerlerinin varlığını fark ettiği an, bağırmaya başladı. Canı daha önce hiç hissetmediği acılarla yanmaya, ciğerleri daha önce hiç tecrübe etmemiş olduğu bir kokuyla dolmaya başladı ve Tanrı konuştu:
“Tebrikler, bir erkek çocuğunuz oldu.”

Leave a Reply