görev.

Belki de en kötü yorgunluk türü, hareket etmemekten gelen yorgunluktur. Hani bütün gün hareket etmeden aynı pozisyonda dakikaların geçmesini beklersin ya? İşte o en kötü bekleme türüdür herhalde. Vaktin geçmesini bekleyerek vakit geçirmek…
İşi de tam olarak buydu. Kimsenin uğramadığı, kimsenin umursamadığı, kötü ve pahalı bir sinemanın gece bekçiliğini yapıyordu. İlk gününde her ne kadar eğlendiyse de, yapabilecekleri tükendiğinde o da artık sıkılan her insanın refleksi olan saat ile bakışmak dışında çok da bir şey yapmamaya başladı.
Vardiyasını yeni devralmıştı. Telefonunun şarjının acil durumlar için bitmemesi gerektiğinden, ve pek de parası olmadığından ötürü başka da bir eğlence kaynağı olmadığından uykusu gelip canı sıkılmaya başlamıştı bile. Gözleri, kirpiklerine bağlı görünmez bilardo topları varmışçasına açık kalmaya direniyorlardı. Bulunduğu ufak alan da hiç yardımcı olmuyordu doğrusu, bozuk radyonun abartılı cızırtısı, elektrikli sobanın yaydığı yapay ama cezbedici sıcaklık…
Ayak seslerine uyandı. Masasına kafasını koyup uyuyakalmıştı ve genç bir çift sarılmış bir vaziyette onu görmeden içeriye girmişlerdi. Oğlan kızdan yaşça biraz daha büyük görünüyordu, kız ise görünüşe bakılırsa zil zurna sarhoştu. Öyle ki, oğlan ona sıkıca sarılıp destek olmadan yürüyemeyecek haldeydi. Kapanış saatinin çoktan geçmiş olduğunu, içeriye giremeyeceklerini söylemek için peşlerinden gitti, ancak görünürde yoklardı. Salonlardan birine girmiş olmalılardı.
Bütün salonları kontrol etti, ancak hepsi bomboştu. Kulaklarını seslerini duyabilmek için kabarttı, ancak duyabildiği tek şey havalandırmanın baskın, derin uğultusuydu. Belki de rüya görmüştü, sonuçta onları gördüğünde - veya gördüğünü düşündüğünde - henüz yeni uyanmıştı. Esneyerek ve ensesini kaşıyarak görev yerine doğru yürümeye başladı.
Sinemanın kafeterya bölümünden geçerken kulağına bir ses takıldı. Ağır bir cismin bir diğer cisme veya sert bir yüzeye çarpma sesiydi bu. Sesin geldiği yöne doğru yürüdü ve kapılarında ufak, dikdörtgen camları olan mutfağın önünde buldu kendini. Sesler kesinlikle mutfaktan geliyordu ve anladığı kadarıyla genç çift sevişmekle meşguldü. Gülümsedi, bu gece ona eğlence çıkmıştı.
Geldiği içeriden görünmeyecek şekilde ufak camların görüş açısının dışından, eğilerek kapıya yaklaştı ve dinlemeye başladı. Bu derece yakından dinleyince emin olmuştu, eforla hareket ettiğini gösteren ritmik homurtu erkeğe aitti, genç aşıklar kesinlikle sevişiyorlardı. Her ne kadar kızın sesini duyamadıysa da, kızın kendinden geçmiş bir vaziyette olduğunu hatırladı, çok sarhoştu muhtemelen.
Sesler birden kesildi. Birkaç dakika sessizlik içinde bekledikten sonra, içeriye girip onları iş üstünde yakalamaya karar vermişti ki, kapının altından sızıp ayaklarının etrafında oluşan kan gölünü fark etti. İçinde saatleri barındıran birkaç saniye sonra, polisi aramaya karar verdi, ama duraksadı. Önce emin olmalıydı.
Ayağa kalkıp kapıdaki küçük, dikdörtgen camdan içeriye baktığında hiçbir şey göremedi, ne kızı, ne de erkeği. Yalnızca erkeğin kaynağını göremediği ayak sesleri duyuluyordu. Mutfağın, bulunduğu noktadan göremeyeceği bir yerinde olabileceklerini düşündü, ama içeriye girecek cesareti toplayamadı, en iyisi polisi aramaktı.
Gitmeden önce cama baktığı sırada nefesinin oluşturmuş olduğu buğuyu fark etti, ve içerideki bir katilse eğer, bunun kendisi için hiç de iyi olmayacağını düşündü.
Hırkasının koluyla camı sildi, ancak hiçbir değişiklik olmadı. Buğu camın diğer tarafındaydı.
Ayak sesleri ona doğru yaklaşıyordu.